Column: Verbinding of verzuurd verlangen

Tekst – Judith Baaijens, deelnemer relatieweekend april 2026

Kwart over zeven.
Ik stap op de fiets. Zon op m’n gezicht, frisse lucht.
En terwijl ik de ochtend intrap, merk ik dat ik alweer afdwaal.

Hoe voel ik me eigenlijk?

Maandagochtend zegt voor mij vaak alles.
Het is een soort spiegel van het weekend — vooral van hoe het ging tussen ons.
Ik ben iemand die in het weekend hoopt op verbinding. Op elkaar echt even vinden. Op intimiteit, aandacht, samen zijn.

En als dat er was, fiets ik anders.
Lichter. Met vertrouwen. Alsof we weer even opgeladen zijn.
Maar eerlijk… het is ook regelmatig anders.
Dan merk ik dat mijn verlangen is veranderd in een verzuurd verlangen, met een hoop negativiteit eromheen als gevolg van mijn eigen gebrek van zelfvertrouwen.
En dan vraag ik me af: Hoe kan iets wat zo dichtbij voelt, toch zo moeilijk zijn?

Vanmorgen fietste ik in de zon en voelde ik me echt duidelijk lichter.
En ook wel blij.
Samen met zeven andere stellen deden we een relatie-weekend van Ruimte voor je Relatie. Communicatie, conflicten, intimiteit — het kwam allemaal voorbij.
Dingen waarvan je denkt: dat weet ik toch wel.
Maar weten is echt iets anders dan toepassen.

Het was mooi om meegenomen te worden in de lijn van je bent geliefd, naar waar staan we nu, tot ik wil je blijven liefhebben.
Niet alleen woorden, maar iets wat je ook weer even voelt.

Ergens tussendoor kwam dat kunstwerk voorbij: Love van Alexander Milov, zoek maar eens op!
Twee volwassenen die van elkaar af zitten, terwijl hun innerlijke kinderen juist naar elkaar toe reiken.

Dat beeld bleef hangen. Want zo voelt het soms ook. Aan de buitenkant zit je vast in je eigen gelijk, je irritatie, je woorden.
Maar van binnen… wil je eigenlijk gewoon dat de ander je ziet. Je hoort. Je snapt.

Deze les ondervond ik eigenlijk pas op de terugweg in de auto.
In gesprek over verbinding wees hij me op iets wat ik zelf niet zag: hoe snel ik geneigd ben om hem de schuld te geven van te weinig tijd en verbondenheid.

Ik ga dat dan nog een keer uitleggen. Of nog een keer, met meer woorden.
Maar eigenlijk ging ik voorbij aan iets anders — zijn behoefte aan erkenning. Voor wat hij wél doet. Voor de tijd en energie die hij op zijn manier investeert, niet persee in onze relatie maar wel met zijn eigen doel en kernkwaliteiten.

De irritatie is niet ineens weg. Het laatste woord over dit onderwerp ook nog niet.
Maar… we kwamen wel een stapje verder in iets wat steeds terugkomt tussen ons.

Niet meer tegenover elkaar, maar ernaast.
Samen kijkend naar hetzelfde onderwerp.
En voor het eerst echt ziend dat we allebei iets anders nodig hebben.

En misschien is dat wel wat ik meeneem.
Dat conflicten ons uit elkaar kunnen laten voelen, maar dat eronder vaak juist een verlangen zit om elkaar te vinden. Dat fundament van liefdesvertrouwen,
je kunt er boeken over lezen, podcasts luisteren, het allemaal snappen in je hoofd,
maar uiteindelijk gaat het om dit: blijf je investeren? Blijf je kijken? Blijf je, ook als het lastig wordt, een beetje naar elkaar toe bewegen?

En ja, ik fiets deze maandag anders.
Lichter. Meer verbonden.

Dus ja… liefde is een werkwoord.
En misschien nemen we het wel te vaak voor lief.

Maar als je, net als ik, verlangt naar verbinding, naar elkaar echt blijven vinden,
dan is stilstaan geen verloren tijd.

Zodat je maandagochtend niet begint met een verzuurd verlangen,
maar gewoon… met de zon op je gezicht en het gevoel: We zijn er nog. Samen.