Column: Dekbed

Tekst – Wilfred Hermans

Recent was het weer Blue Monday. De timing was perfect, zo halverwege een reeks aan kille, donkere, mistige dagen waarbij de zon zelf zoiets had van: weet je wat, mij niet bellen, ik ga effe een paar weken naar een warm en zonnig oord, joe!

Tot overmaat van ramp was januari toch al echtscheidingsmaand: een derde méér huwelijken loopt in die maand op de klippen. Gelukkig gaan wij thuis nog lang niet die kant op, en een belangrijke reden daarvoor is ons gebruik van één dekbed. Waarom slapen zo veel stelletjes onder twee losse dekbedden? Dan kan één van beiden toch net zo goed meteen op zolder gaan slapen? Of neem die vakantiehuisjes of conferentieoorden, daar bestaat het tweepersoonsbed soms uit twee tegen elkaar geschoven bedden, met dus twee losse matrassen én twee dekbedden. Zoiets verdient dan toch geenszins het predicaat ‘tweepersoonsbed’?

Misschien speelt in mijn frustratie mee dat wij niet vies zijn van enig geknuffel in de bedstee. Heel raar voor een getrouwd stel, heel bijzonder, apart ook, sorry, excuus! Maar heb je weleens geprobeerd voetje te vrijen onder twee losse dekbedden? Niet te doen, dat wordt ruzie met dat dekbed en daardoor uiteindelijk ruzie met elkaar. Zo beschouwd is het eigenlijk helemaal niet vreemd dat inmiddels bijna de helft van het aantal Nederlanders uit elkaar gaat. Ze zijn dat nachtelijke geworstel gewoon zat.

Tot slot nog even terug naar onze slaapkamer, want daar is het bij ons heus weleens hommeles. Zo zijn wij het na tien jaar nog steeds niet eens over wat nu ‘voor het bed’ en wat ‘achter het bed’ inhoudt. Als mijn vrouw zegt dat ze iets aan de achterkant van het bed heeft neergezet, zoek ik aan de voorkant, wat volgens haar dus de achterkant is, terwijl ik vind dat de achterkant – vanuit liggend perspectief gezien – het voeteneind is en zo komen wij de dagen prrrima door. Misschien is dát het geheim van ons huwelijk?