Column: Cadeaubonnenkeuzestress

Tekst – Wilfred Hermans

Wij hebben thuis inmiddels een aardige voorraad cadeaubonnen. Als freelance journalist krijg ik ze vaak als dank voor bewezen diensten in het achterliggende jaar, en we krijgen ze ook geregeld voor verjaardagen. Cadeautjes geven is bepaald niet mijn liefdestaal, dus ik wil zelf ook nog weleens naar de makkelijke optie van een cadeaubon grijpen. Ik kan zo’n bon best waarderen, maar er is wél één probleem: ik raak verdwaald in de mogelijkheden van zo’n cadeaukaart, met als gevolg dat ‘ie niet zelden op de digitale plank blijft liggen en met een beetje pech verjaart. Misschien is dat ook wel het verdienmodel van de bedrijven die dergelijke bonnen uitschrijven?

Zodoende lijd ik momenteel aan cadeaubonnenkeuzestress, want de houdbaarheid van die dingen is meestal beperkt. Ik heb overwogen de Nationale Sauna & Welness Cadeaukaart in te wisselen. Ik houd niet van sauna’s, mij te heet. En te naakt. Waarom zou ik vrijwillig naast een naakte onbekende man gaan zitten op een plek waar zojuist nog een andere man het houten zitgedeelte heeft geswaffeld? Ik heb daar nooit de charme van ingezien. Maar het welness-aspect van de Nationale Sauna & Welness Cadeaukaart spreekt me dan weer wel aan: lekker badderen, bubbelen, met een beetje geluk gemasseerd worden met rustgevende oosterse klanken op de achtergrond terwijl een boeddha-beeld me lachend aankijkt – wat wil je nog meer? Nou: dat mijn vrouw meegaat. En die wil niet. Hoogstens op badkledingdagen. Maar ja, als ik mijn vrouw in kleding wil zien, blijf ik wel thuis.

Dan zijn er nog diverse hotelcadeaukaarten. Maar ja, in een hotel kom je met vijftig euro niet zo ver, dus dan heb je alsnog niet het idee dat jou iets cadeau gedaan wordt. Een Dagje Uit Cadeaukaart dan? Oké, maar ik heb een gezonde afkeer van de meeste musea, en van pretparken, dus dan blijft er niet zo veel meer over. Een Klus Cadeaukaart misschien? Ha! Ik, klussen…? Een bon voor kleding? Leuk, maar in mijn bestaan als jonge vader past geen vrije ochtend om kleding te passen. Apparatuur? Gadgets? Niet nodig.

Het wordt met elke verjaardag ook lastiger om een verlanglijstje te bedenken. Een voorzichtige conclusie zou dus kunnen zijn dat ik al best ver geklommen ben op de Ladder der Tevredenheid. En dat is dan weer het grootste cadeau dat ik mezelf kan geven. Toch nog iets van self care!